Publicado o

Publicado o

Pallarés e Eva Veiga presentan o 22 en Compostela e o 29 na Coruña a súa antoloxía de Luísa Villalta


Así vou eu, formando parte
, a antoloxía poética de Luísa Villalta que realizaron Eva Veiga e Pilar Pallarés, preséntase este xoves día 22 na libraría Pedreira de Compostela, nun acto que comezará ás oito da tarde. O libro tamén se presentará uns días despois na Coruña. Será en Portas Ártabras, o espazo propio da asociación de Amigos dos Museos, o 29 de febreiro, tamén ás oito da tarde. Poucas figuras da literatura galega contemporánea gozan dunha admiración semellante á de Luísa Villalta, poeta de sensibilidade apaixoada que nos deixou unha traxectoria marcada pola busca da verdade.

Así vou eu, formando parte non é só unha antoloxía que percorre a obra de Luísa Villalta para amosar as súas vertentes máis intensas, senón tamén un cofre que contén inesperados tesouros. Durante meses –antes incluso de acordar a RAG dedicarlle a Villalta o Día das Letras Galegas– Pallarés e Veiga adentráronse no complexo mundo simbólico da autorta para amosalo no seu manto esplendente, por momentos sobrecolledor pero sempre fiel aos principios éticos que defendía.

O libro inclúe, ademais da escolma, senllos textos das antólogas onde analizan, de maneira singularizada, os poemarios de Villalta ou despexan nun marco teórico a súa pulsión creadora. Da propia villalta aparecen tamén pezas documentais que axudan a comprender as raíces da súa obra.


 

Publicado o

Oriana Méndez, Xosé Maria Álvarez Cáccamo e Reixa presentan os seus libros na Coruña e en Vigo

Oriana Méndez, Xosé María Álvarez Cáccamo e Antón Reixa presentan estes días en distintas cidades de Galicia os seus máis recentes poemarios, chairas sucesións, A liña da vida e 2ª man, publicados por Chan da Pólvora.

Oriana Méndez estará este xoves 25, a partir das sete da tarde, na libraría Moito Conto da Coruña, acompañada por Dores Tembrás. Elas dúas, xunto ao editor Anton Lopo, falarán de chairas sucesións, un poemario onde a chaira –o encontro– adquire unha forma propia e exenta, acrisolada tamén, que é a deste libro obsesionado co plano poético das cousas.

Pola súa banda, Xosé María Álvarez Cáccamo presenta A liña da vida no espazo Discos Río Lagares de Vigo o vindeiro xoves día 1 de febreiro, nun faladoiro onde participan Xavier Queipo –un dos impulsores deste espazo alternativo– e o propio Lopo. O acto comezará ás oito oito da tarde no número 16 da rúa Falperra.

Antón Reixa, por último, achegará o xoves 8 de febreiro á Coruña –tamén na libraría Moito Conto– a súa performance Acción anakoluto, que lle serve de tarxeta de presentación a 2ª man, libro no que esta performance está documentada, canda outros textos. Será a partir das sete da tarde coa compaña de Sol Mariño.


 

Publicado o

‘Así vou eu, formando parte’, o libro que nos descubre as novas vertentes de Luísa Villalta

Poucas figuras da literatura galega contemporánea gozan dunha admiración semellante á de Luísa Villalta, poeta de sensibilidade apaixoada que nos deixou unha traxectoria marcada pola busca da verdade. Eva Veiga e Pilar Pallarés, que a trataron en vida e son entusiastas da súa obra, esculcaron nos libros publicados pola autora e ofrécennos a lectura novidosa, profunda e reveladora dunha muller que viviu con compromiso a plenitude do seu corpo e da enerxía intelectual [Na imaxe, Villalta retratada por Xoán Piñón nun concerto do grupo Escaino].

Así vu eu, formando parte non é só unha antoloxía que percorre a obra de Luísa Villalta para amosar as súas vertentes máis intensas, senón tamén un cofre que contén inesperados tesouros e que Eva Veiga nos ofrece xunto a Pilar Pallares con toda a súa xenerosidade. Durante meses –antes incluso de acordar a RAG dedicarlle a Villalta o Día das Letras Galegas– Pallarés e Veiga adentráronse no seu complexo mundo simbólico para amosalo no seu manto esplendente, por momentos sobrecolledor pero sempre fiel aos principios éticos que defendía.

O libro, que chega estes días ás librarías, inclúe senllos textos das antólogas onde analizan, de maneira singularizada, os poemarios de Villalta ou despexan nun marco teórico a súa pulsión creadora. Da propia autora aparecen tamén pezas documentais que axudan a comprender as raíces da súa obra.

Luísa Villalta foi un alustro que cruzou o tránsito de dous séculos e nos deixou unha poesía atravesada pola busca da verdade na palabra. Entrou na arte a través da música pero “un día” decidiu anoar as cordas do seu violín –era unha experta instrumentista– e fuxiu dos palacios como as princesas para adentrase no bosque, acirrada pola “necesidade de coñecer”. Así vou eu, formando parte, título que fai referencia a unha das frases da autora, é unha secuencia de lectura nova sobre a poesía rebelde de Luísa Villalta e, ao mesmo tempo, unha mirada documental sobre os seus procesos de liberade creadora. Estamos ante unha poesía que lle esixe a cada poema algo máis alá do pensado.

Luísa Villalta

Luísa Villalta (A Coruña, 1957-2004) iniciouse como violinista na Orquetra de Santiago de Compostela, pero non tardou en interesarse polas posibilidades sonoras da literatura e da filosofía. O seu primeiro poemario, Música reservada (1991), inciouna na poesía. Logo virían unha serie de obras que alternan a experimentación teatral coas esculcas narrativas e unha poderosa capacidade para a escita ensaística. Ruído (1995), En concreto (2004) ou o póstumo Papagaio (2006) son algúns dos títulos dos poemarios que publicou.

Eva Veiga e Pilar Pallarés

Eva Veiga (Ombre-Pontedeume, 1961) iniciouse na poesía con Fuxidíos (1993), libro ao que seguiron Desconcerto (2006), A distancia do tambor (2014), Soño e vértice (2016), Silencio percutido (2016) ou Quérote canto, xunto a Baldo Ramos (2020). Forma parte do Grupo Ouriol, co que realiza desde o ano 2002 diferentes espectáculos multidiscipinares. Actriz e guionista, protagonizou o filme A cicatriz branca, de Margarita Ledo.

Pilar Pallarés (Culleredo, 1957) converteuse desde os seus dous primeiros libros, Entre o lusco e fusco (1979) e Sétima soidade (1983), nunha figura referencial da poesía galega, posición que revalidaron propostas como Livro das devoracións (1996) ou Leopardo son (2011). Máis recentes son Tempo fósil (2018), a antoloxía de Ricardo Carvalho Calero Beleza, verdade ou o libro de poesía para crianzas Unha boa gatucada!.


 

Publicado o

Román Raña recolle a poesía das diversidades que chegaron ás librarías en 2020

Román Raña encargouse de realizar en 2020 a antoloxía que anualmente publica Chan da Pólvora da poesía galega. O proxecto, que quedou conxelado polas circunstancias da pandemia, recuperámolo agora e, ademais, dámoslle ao traballo a forma de libro e non unicamente de edición dixital. As características da entrega realizada por Román Raña non son para menos: o autor e crítico non só se enfronta a unha visión global do panorama poético e antologa os libros que máis lle interesaron dos aparecidos en 2020, senón que engade unha análise singular de cada un dos títulos seleccionados. O resultado é unha proposta ampla e riquísima onde se subliña o avance da diversidade na esculca da linguae poética, de ai o título A poesía das diversidades (Os poemas que lemos en 2020). Libros coma este, de crítica literaria e tamén de difusión, supoñen unha achega crucial para a literatura.

Continúe lendo Román Raña recolle a poesía das diversidades que chegaron ás librarías en 2020

Publicado o

Oriana Méndez reflexiona sobre o feito da poesía


Oriana Méndez, a autora de chairas sucesións, un dos acontecementos poéticos do ano que acaba de rematar, reflexiona para Chan da Pólvora sobre o seu libro e o propio feito da poesía. Faino nun artigo que publicamos na sección enABERTO, ao que podes acceder dentro das publicacións de libre lectura da nosa web.


 

Publicado o

‘As cunhas baleiras’, de Branca Novoneira, entre os libros máis vendidos do ano na lista de Numax

As cunchas baleiras, libro que marcou o regreso á poesía de Branca Novoneyra tras unha longa ausencia, figura entre os libros máis vendidos da libraría de Numax (en Santiago de Compostela) durante o ano 2023. Numax fixo pública estes días a lista, compuesta por doce títulos entre os que só figura outro volume de poesía, Os mil e un días de Carmen Villar.

As cunchas balearas, editado por Chan da Pólvora, recolle poemas que Branca Novoneyra escribiu ao longo da última década e, en certo modo,  este libro funcionaría como unha antoloxía onde aparecen os poemas que, ao seu xuízo, resistiron esa peneira do tempo. Branca Novoneyra está a favor do silencio poético para encontrar a palabra xusta. Non lle interesa producir libros, senón concentrar a palabra, tensala, probala no tempo e, se é verdadeira, logo gardala. Interésalle a linguaxe simbólica e mítica da poesía da imaxinación, a utilidade da beleza da que fala Kathleen Raine, a mente salvaxe de Gary Snyder e o pensamento raposo de Ted Hughes.